مقايسه استخوانهاي اوسترالوپيتکوس با انسان

اولين جرقه براي آغاز مطالعه درباره رابطه بلندي پا و پرخاشگري را دو سگ نري که کرير سرپرستي آنها را قبول کرده بود، به وجود آوردند. او در اينباره ميگويد: ” اين سگها مدام با يکديگر ميجنگيدند، من يکي دو هفته سعي کردم به اين جنگ و مرافعه پايان دهم اما پس از مدتي منصرف شده و تنها به تماشاي زد و خورد آنان پرداختم.”

کرير درطي اين مدت متوجه ميشود که هربار سگ سريعتر که پاهاي بلندي هم دارد، دعوا را شروع ميکند اما سگ کوتاهتر و کندتر همواره برنده نهايي است.
“من نتوانستم اين موضوع را به اجداد اوليه انسان ربط ندهم. برايم جالب شد که بدانم درازي پا و پرخاشگري اصولا به هم مربوطند يا خير.”

اين اجداد، درواقع از نظر اينکه مدام بر سر تصاحب ماده ها با هم ميجنگيدند، موجوداتي شبيه به ميمونهاي عظيم الجثه امروزي –از قبيل گوريل، شامپانزه و اورانگوتان – بوده اند. کرير فسيل يکي از اين موجودات را که اوسترالوپيتکوس (Australopithecus) (ميمون جنوبي) نام دارد را با استخوانهاي يک ميمون امروزي مقايسه کرد و گفت که اين استخوانها بسيار به يکديگر شبيه هستند. هردو آنها داراي پاهايي کوتاه و بالاتنه اي به نسبت بلند هستند.

“هرچه مرکز ثقل خود را پايينتر بياوريم، استوارتر خواهيم شد و براي از پا انداختن يک حجم کوتاه و عريض نيروي بسياري لازم است. کوتاه بودن اين حسن را هم دارد که ميتوان از زمين به عنوان اهرم افزاينده نيرو استفاده نمود.”

از آنجايي که نزديکترين موجود به انسان، موجودي پرخاشگر و جنگجوست، تعجبي ندارد که انسان نيز چنين باشد.
“بسيار جالب است اگر بتوانيم ارتباط ميان کوتاهي پا و خشونت را در انسان نيز ارزيابي کنيم.”
از آنجايي که کرير نميتواند اين خصوصيت را به سادگي در افراد مورد مطالعه قرار دهد، قصد دارد به مطالعه کشتي گيران و بوکسورها بپردازد.